Lenin: Sozialxobinismoa eta nazioen autodeterminazioa

7.- Sozialchauvinismoa eta nazioen autodeterminazioa

Aro inperialistak eta 1914-1916ko gerrak eragin dute chauvinismoaren eta nazionalismoaren aurka borrokatzearen eginkizuna benetako inportantzia izatea. Autodeterminazioaren auzian bi ñabardura nagusi bereizten dira sozialchauvinisten artean, hau da, oportunisten eta kautskiarren artean; “sorterriaren defentsa” kontzeptua erabiltzen dutelarik gerra inperialista atzerakoia edertzeko.

Alde batetik, burgesiaren zerbitzari aski aitortuak ikusten ditugu, anexioak defendatzen dituztenak inperialismoa eta kontzentrazio politikoa aurrerakoiak direla argudiatuz, eta autodeterminazio eskubidea uko eginez, ustez utopikoa dena, ameskeriazkoa, burges-txikia eta abar. Horien artean Cunow, Parvus eta Alemaniako ultraoportunistak topatzen dira, fabianoen zati bat eta Ingalaterrako buruzagi sindikalak, Errusiako oportunistak: Semkovsky, Liebman, Iurkevitx eta abar.

Bestalde, kautskiarrak ditugu, hauen artean Vandervelde, Renaudel eta Ingalaterrako eta Frantziako bakezale asko aurkitzen direlarik. Aurretik aipatu ditugunekin elkartzearen alde daude, eta praktikan erabat egiten dute bat haiekin, autodeterminazio eskubidea modu erretoriko soil eta hipokrita batean bakarrik defendatzean: “gehiegizkoa” (zu viel verlangt: Kautsky, Neue Zeit-en, 1915eko maiatzaren 21ean) iruditzen zaie bereizketa politikorako askatasunaren aldarrikapena, nazio zapaltzaileetako sozialisten taktika iraultzailearen beharra ez dute babesten, alderantziz, hauen betebehar iraultzaileak ezkutatzen dituzte, hauen oportunismoa justifikatzen dute, hauek herria engainatzea errazten dute, euren eskubideez gabetu dituzten nazioak bere agintepean indarrez atxiloturik dituen Estatu baten mugen arazoa saihesten dute, etab.

Bai batzuk nola besteak marxismoa prostituitzen duten oportunistak dira, Marxek Irlandaren kasurako azaldu zuen taktikaren esangura teorikoa eta premiatasun praktikoa ulertzeko gaitasun osoa erabat galdu dutelarik.

Zehazki anexioei dagokienean, arazo honek gaurkotasun berezia hartu zuen gerra zela-eta. Baina zer da anexio bat? Erraza da iragartzea anexioen aurkako protesta, edo nazioen autodeterminazioaren onarpenean laburbiltzen dela edota fraseologia bakezale batean oinarritzen dela, statu quoa defendatuz eta indarkeria orori aurka eginez, baita iraultzaileari ere. Halako fraseologia funtsean faltsua eta bateraezina da marxismoarekin

—Lenin, Iraultza sozialista eta nazioen autodeterminazio eskubidea (1916)